Soms had ik wel even God willen zijn

door | okt 9, 2018 | 0 Reacties

Dat klinkt misschien wat apart, maar het is de waarheid. Het leven vind ik niet altijd makkelijk. Heb ik reden om te klagen? Nee, absoluut niet, vindt mijn hoofd. Mijn lijf klaagt meestal niet en mijn hart… daar hebben we het even niet over. Die duw ik vaak aan de kant.

Ik neem je even mee in een metafoor. Als je jezelf ziet als een ruiter op een paard. De ruiter staat voor sturing, richting en lange termijn doelen stellen. Het paard staat voor (aangeleerd) gedrag en lijf. Mijn innerlijke ruiter was vroeger heel krachtig en ik kreeg ook meestal wel voor elkaar wat ik wilde. Ja, je hoort het goed, wat ik WILDE. Dus met wilskracht kreeg ik een hoop gedaan. Totdat mijn wilskracht een beetje doorsloeg naar grootheidswaanzin. Ik ging op de plek van mijn vader staan, toen mijn moeder overleed. En ik volgde een supereffectief crashdieet om op mijn streefgewicht te komen. Bij beide was ik niet meer mijzelf. En dus ging ik mij bekwamen in systemisch werk en kwam ik weer alles aan en meer dan ik woog. En…..in de zomervakantie kreeg ik longontsteking. Conclusie: hoogmoed komt vóór de val en hoe hoger je was des te meer pijn het doet.

En ik denk te weten hoe het kwam dat ik ziek werd. Ik wilde niet meer in dat (te dikke) lichaam leven. Dus mijn weerstand nam af. En longontsteking krijgen is een uitstekende manier om uit je lichaam te treden. (Natuurlijk kun je ook ziek worden door “domme pech”, maar bij mij was ik hier mede schuldig aan.) Tenminste…als je een alternatief hebt. En dankzij de hulp van een goede therapeut, waar ik hulp aan durfde vragen, zag ik in dat ik (helaas) maar kon kiezen uit twee opties: blijven in dit lichaam of gaan. Ik heb jaren in de veronderstelling geleefd dat ik mijn eigen lichaam kon kiezen. Ik dacht zelfs over een maagverkleining. Alles om maar niet te hoeven accepteren wat mijn “vervoermiddel” is in het leven, mijn eigen lijf. Ik dacht dat het mogelijk was om mijzelf te transformeren naar wie dan ook. Ik heb gekozen voor het leven. Ik heb afscheid genomen van mijn ouders, nu pas. Terwijl ze al meer dan 10 jaar niet meer leven.

Ik dacht echt dat ik hartstikke “down to earth” was…

Maar ik ben er nu pas achter dat ik net als iedereen echt ook gewoon sterfelijk ben. En daar baal ik echt zo van! Ik zit nog veel complexer in elkaar dan ik al dacht. Ik vind het soms best moeilijk om te zijn in het hier en nu en om te accepteren wat er is.

En pas als je dan weer iemand spreekt of iemand ziet en je weer dingen herinnert van vroeger, dan besef je dat je steeds opnieuw weer de belangrijkste mensen en doelen in je leven hebt te herijken. Iedere keer als je denkt, weet en voelt: JA, nu heb ik het EI van Columbus gevonden! Dan zakt dat weer langzaam weg en de urgentie wordt minder en je vergeet waarom je ook alweer deed wat je doet. En dan is het de kunst om niet te lang te blijven hangen in: Waarom heb ik mijn 63 kilo weer weg laten glippen? Of: Waarom maak ik mij nog druk om mensen die mij alleen maar energie kosten?

Ik kan niet alles even “quick fixen” en ik ben zeker geen God. Ik doe wat ik wél kan. En dat geef ik graag door. Ik kan je inspireren en enthousiasmeren en een paar methodes aanleren…de rest is echt aan jou!

Het blijft simpel: ik stel mij een doel, ik bepaal de weg ernaartoe, ondertussen geniet ik en mocht ik per ongeluk mijn doel halen, dan bedenk ik een nieuwe en mocht het doel geen urgentie meer verdienen, dan bedenk ik ook een nieuwe. Eén ding is zeker: Doelloos rond lopen op deze aarde is voor mij geen optie.

Hoe zit dat bij jou?

 

Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten van Doe je ding inclusief blogs?

Winkelmand