Rouwverwerking

door | sep 13, 2018 | 0 Reacties

Toen ik in 2005 mijn vader en in 2006 mijn moeder verloor, was ik 35 en een jonge moeder (van 3 kinderen). De schok die dat teweeg bracht ben ik tot op heden niet te boven. Ik heb toen gezocht naar boeken over rouwverwerking en hoe je dat (zo snel mogelijk) oplost. Ik kon ze niet vinden. En ik weet nu pas waarom. Er is geen quick fix voor verdriet en verslagenheid. Zo’n zelfhulpboek moet nog uitgevonden worden.

Ik ben nu 47 en heb net pas kunnen accepteren dat ze nooit meer terug komen.

Ik heb pas sinds kort het gedwongen afscheid los kunnen laten. En nu komen er weer tranen en boosheid.
Gelukkig kan ik NU wel kijken naar de theorieën die er over zijn. Natuurlijk zijn er wel boeken over, maar geen één waar ik ze mee terug kon toveren. En ik kan ook nu mezelf niet in die curve duwen. Dat past mij gewoon niet. Ik ben geen robot. Ik doe het met mijn gezin, door te praten. Ik doe het door naar workshops te gaan en bij de paarden te zijn. Ik doe het door terug te geven aan de gemeenschap. En door een opleiding te volgen. En als ik mensen zie waar ik eigenschappen of fases bij herken, dan kan ik ze laten. Dan kan ik ze ruimte geven voor hun eigen proces. En dat doet mij denken aan die paar mensen waar ik mezelf van toestond om mijn hart mee te luchten. Met mensen die totaal niet voor de hand liggen en er ook vaak niet voor opgeleid zijn. Mensen die naar mij luisterden en mij mijn verhaal lieten doen, zonder goedbedoeld advies en heel af en toe wijze raad in de vorm van een uitnodiging. Meer niet. Meer had ik ook niet aan gekund. Iedereen gaat er anders mee om.

Ik ging na het overlijden van mijn vader direct weer aan het werk, om niet te voelen, en omdat ik vond dat het zo hoorde. En ik wist niet hoe ik het anders moest doen. Pas later kwam ik tot een inzicht wat maakte dat ik er mee aan de slag kon. En toen ging ook mijn moeder dood. Dat was teveel. En het enige wat ik voelde was schuldgevoel en wat ik zocht was een manier om de dag door te komen. Overleven was het. Achteraf kan ik het allemaal mooi vertellen…

Op het moment zelf zaten er ook goede kanten aan het verhaal. Elk einde schept een nieuw begin, zei mijn moeder. Maar in het kader van rouwverwerking waar we het vandaag over hebben, zocht ik toch het liefst mijn paard op. Die was er, snapte alles zonder woorden en hield me scherp, net als mijn moeder. Dat was veilig en het was mijn zielsverwant. Nu ik veel meer over paarden weet, snap ik dat ook beter. Toen ik de vraag kreeg of ik eigenlijk ooit dit verlies wel had verwerkt, wilde ik die vraag niet binnen laten komen. Nee, dat verdriet is er nog en ik heb een begin gemaakt met verwerken. Ik heb hier en daar wat hulp gevraagd. En I DIDN’T DIE.
Dus….verwacht van mij nu geen advies en ik wil je ook niet in een curve duwen. Ik gun je een sneller proces dan het mijne. Enzovoorts…..
Zelfs al heb ik iets vergelijkbaars meegemaakt als jij, dan nog weten wij van elkaar niet hoe het precies is en voelt. Voor mij een opluchting, dat niemand, zelfs mijn zusje niet, weet hoe het echt voor mij is. Dus het blijft mijn leven, mijn verdriet en mijn pijn.

Het heeft mij ontzettend geholpen om anderen MIJ te laten helpen, soms zonder dat ze dat zelf wisten. De één wat meer dan de ander. Ik zou daar wat van door willen geven, al is het maar een heel klein beetje, want geven voelt zo fijn. Ik nodig je uit voor een gesprek en ik wens je een mooie dag

x Jannemarie

Winkelmand