Van zelfmedelijden naar zelfleiderschap

door | 5 mrt 2019 | 0 Reacties

Zelfmedelijden, Zelfverdediging, Zelfacceptatie, Zelfvertrouwen, Zelfleiderschap

 

Zou het niet heerlijk zijn als je altijd in balans bent met jezelf en de buitenwereld?

Is het niet prachtig als je vol zelfvertrouwen door het leven gaat?

En dat de tijd en het geld dat je denkt nodig te hebben, vanzelf naar je toekomen?

 

Ja, ik heb zo’n zorgeloze jeugd gehad dat ik dacht dat alles mogelijk was. Ik was zo verwend met liefde en aandacht dat ik dacht dat ik alles kon bereiken wat ik maar wilde. En dat was ook zo.

 

Totdat ik mijn ouders verloor. Toen is er iets geknapt. En zonder dat ik dat als excuus wil gebruiken, geeft het wel aan wat een impact je ouders op je hebben, punt.

En daar komt bij dat ik altijd heb geleefd vanuit schaarste en wat er nog niet klopte in mijn leven. En daar ging ik dan aan werken. Wilde ik meer vrijheid? Ging ik op mezelf wonen. Wilde ik meer geld, ging ik solliciteren. Wilde ik nog meer geld? Ging ik verhuizen voor mijn werk. Wilde ik kinderen? Zocht ik een man die dat mij kon geven. En toen stierven mijn ouders en toen is mijn kijk op de wereld veranderd. Ik probeerde nog om van alles te bereiken, ben ook zelfs nog een keer op mijn streefgewicht gekomen, maar schoot snel weer terug naar te zwaar.

 

En nu, een aantal opleidingen verder, ben ik eindelijk toe aan zelfacceptatie. En ook kan ik accepteren dat ik dingen niet weet en dat ellende ook bij het leven hoort. En vooral dat mijn valkuilen, mijn valkuilen blijven. Ik kan mijzelf niet transformeren. Dat heb ik te laten gebeuren door acceptatie van wat is. Dat vergt loslaten, waar ik niet zo goed in ben. En dat vraagt ook overgave aan het leven, acceptatie van het sterfelijke. Pas nu kan ik het leven nemen. Zonder klagen, zonder verwachtingen en zonder oordeel. (oké meestal)

 

Pas nu kan ik (na een aantal wake up calls) dankbaar zijn voor wat mij gegeven is. Dat ik in een rijk land geboren ben. Dat ik twee fijne ouders heb gehad en dat ik nu een heerlijk gezin heb met bonus (klein-)kinderen. En een man waar ik het goed mee heb. Hoeveel mensen kunnen dat zeggen?

 

En hoe dat nu zo is gekomen, dat ik nu pas kan genieten van de dingen die er gewoon zijn? Ik weet het eigenlijk niet. Er was een heleboel vertraging voor nodig. En veel nadenken en praten en eten en met de paarden zijn en snappen dat ik mijn harnas echt nodig had en soms nog wel.

 

Dus…ik hoef niet meer te vluchten, te vechten of af te wachten. Ik mag nu leven. Op mijn manier met mijn emoties en gedachtes en mijn dwarsheid en luiheid en oeverloos enthousiasme. Het is allemaal goed. Want ik bepaal, wat een rijkdom!

 

Alles wat ik nodig heb kan ik mijzelf geven. En natuurlijk heb ik mensen om mij heen nodig en liefde en aandacht en knuffels. Maar de essentiële dingen in mijn leven mag ik zelf bepalen en aan mijzelf geven.

 

En jij? Waar doe jij het voor?

 

 

 

 

 

 

Vraag het e-book aan met gratis tips én gratis mp3 met meditatie.

2 gratis tips incl. meditatie (12 min.)