Over Jannemarie

De vrouw van

Mij is geleerd dat vrouwen er waren om

moeder te worden,

de boel te sussen,

eten te maken

en er mooi uit te zien.

En ze moesten vooral…

lief zijn,

bescheiden

en een goede gastvrouw.

Tenminste vanaf het moment dat ze gingen trouwen. Mijn moeder is gestopt met werken toen ze mij kreeg.

Ik wilde nooit “de vrouw van..” worden. Ik had behoefte aan een eigen identiteit, om carrière te maken en mijn hersens te laten kraken. Ik moest het ook allemaal ALLEEN kunnen en onafhankelijk zijn. Ondertussen was ik wél (via wat omwegen) mijn soulmate tegengekomen, mijn maatje. Mijn eierstokken waren begonnen te rammelen en ik trof Erwin. Een gescheiden man met kinderen. Ik wist het allemaal heel goed. Hij zou  “de man van…” worden. Mijn ouders waren in eerste instantie niet zo enthousiast…

En ik werd zwanger en we trouwden in 2002. Ik was super gelukkig en kreeg Tim. Opa en Oma waren verguld, en ik was heel trots, een paar jaar. Mijn moeder was al ziek en mijn vader (61 jaar) overleed geheel onverwachts in 2005 tegen alle verwachtingen in.

Ik nam zijn taken over en ging gewoon direct na de uitvaart weer werken. Vooral doorgaan! En mijn moeder (66 jaar) verhuisde en overleed een jaar later. Het was eigenlijk vooral onpraktisch en lastig. Het verdriet was te groot om aan te pakken. Ik verloor het contact met mijn zusje. Ik kwam zonder werk te zitten en Erwin begon voor zichzelf. Super onzeker. Ik overleefde van dag tot dag, ik wist het niet meer.

Paarden

Toen móest ik wel hulp vragen. Ik kwam er achter dat ik mijn best aan het doen was, het goed wilde doen vóór mijn ouders of zelfs béter dan mijn ouders. Maar die waren er niet meer.

Ik besefte dat ik mij al die jaren had willen bewijzen en tegelijkertijd afzetten tegen de gevestigde orde als een rebels kind. Op zich niks mis mee, want als kind deed ik dat uit liefde en loyaliteit. Maar ik was al volwassen en moeder en het werd tijd dat ik mijn eigen keuzes ging maken. Door het verlies van mijn ouders moest ik ineens zelf volwassen zijn. Terwijl ik mij nog kind wilde voelen. Ik zocht steun bij de dieren. Ik was ontroostbaar. Dus ik kocht een Fries paard, Janne Sanne.

Ik ging werken bij Stal Groenendaal, waar mijn paard stond. En ik werd in 2011 instructrice paardrijden. Ik verkocht Janne Sanne aan een zorgboerderij, want ik scoorde geen punten in de dressuurwedstrijden. Ik kocht een springpaard om mee te knallen. Voor mijzelf. Ik ging als talentloze, maar gevoelige ruiter springen met mijn Zidella, mijn zielsverwant. Zij heeft mij geholpen met mijn verdriet. Ik ging in 2012 een opleiding NLP volgen om mijzelf te begrijpen en te ontwikkelen. En mijn uitdaging was commitment aan mijzelf. Ik vond mezelf verschrikkelijk. Toen begon ik mijn eerste bedrijf PAARD&MENS. Maar dat liep niet goed genoeg, vond ik. Natuurlijk vroeg ik niemand om hulp. Ik was gewoon ongeschikt om te ondernemen. En dus werd ik invaller bij Manege Lis Hartel, want ik wilde geld verdienen met een baan waar ik mijn hart kon gebruiken en mijzelf mocht zijn. Dat is voor 200% gelukt. Heerlijk was het. En dus ondertussen mijn paard verkocht aan hele lieve mensen, want het blijft een dure hobby. En mijn moederschap ging roepen. Ik wilde thuis zijn voor Tim als hij mij nodig had. Om hem uit bed te sleuren of aan het huiswerk te zetten. Als ík het nu niet deed, wie dan wél? Dus in overleg met Lis Hartel en Erwin heb ik mijn baan opgezegd. Met het vertrouwen dat er zich wel een nieuwe oplossing vóór zou doen. En ja, toen kwam het gevoel weer terug van mijn eigen tijd indelen, met mijn eigen voorwaarden en prioriteiten, met steun van Erwin en teruggeven aan de maatschappij. Ik heb zoveel te geven. Zo is ‘Doe je ding’ ontstaan.

Liever spijt, dan “never tried”

Vrouwen die weten wat ze willen, soms zelfs de oplossing ook kennen en toch niet in actie komen kan ik wel door elkaar schudden. Toch heeft ieder zijn eigen tijd en ruimte nodig net als ik en die geef ik dan ook. Maar mijn motto is wél: Liever spijt, dan “never tried”. Mijn vader had 40 jaar voor één baas gewerkt en ging toen dood. Hij heeft nooit van zijn pensioen kunnen genieten! Mijn moeder heeft haar leven lang gezorgd voor anderen. En heeft te weinig zelf geleefd.

Ik leef nu

Nu werk ik voor mijzelf als eerbetoon aan mijn ouders en ik geef met liefde mijn ervaring door aan anderen. Het geld dat ik verdien gebruik ik voor mij en mijn gezin. Ik ben trots om “de vrouw van” Erwin te zijn. Én moeder en bonusmoeder en bonusoma. Mijn prioriteiten lopen niet meer door elkaar. Ik kan veel beter hulp vragen en genieten van de reis en de lessen, die het leven biedt. Nu alles in harmonie is in mijn relatie, met mijn kinderen en in mijn bedrijf ben ik dankbaar en kan ik volop tevreden zijn met mijn leven. Ik heb mijn plek gevonden, heb committment aan mijzelf gegeven. Ik accepteer dat ik veel fouten heb gemaakt en er nog heel veel zal gaan maken. En ik heb minder wantrouwen naar de boze buitenwereld. 

Moedig

Ik werk graag hard aan een gemeenschappelijk doel. Bij mij is bijna alles bespreekbaar. Ik vind het fijn als ik in vertrouwen word genomen. Ik ben klein, maar dapper. En een tikkeltje naïef. 

  • Ik heb ooit eens een huis gekocht zonder het te bezichtigen.
  • Ik zoek het goede in de mens.
  • Ik ga wel eens te kort door de bocht….
  • Bij een belangrijke beslissing slaap ik er een nachtje over.
  • Ik ben zuinig op mijn tijd.
  • Ik word blij van uitzoeken waarom ik doe wat ik doe.
  • Ik haal alles uit de kast om een manier te vinden, die passend is, om weer een nieuw doel te bereiken.
  • En hoe minder ik mijzelf onder druk zet, des te beter lukt het om dat doel te bereiken.
  • Ik zit graag op een terrasje om mensen te kijken. Ik heb een hekel aan huishoudelijk werk, behalve strijken.
  • Ik ben allergisch voor spelfouten, maar maak ze zelf geregeld.
  • En ik ben graag te vroeg, zodat ik nog even kan acclimatiseren.